Bu fotoğraf bana sessiz ve sakin bir mekan hissi uyandırıyor. Arkadaki gerçeği bilmesem gerçekten buna inanacağım. Işık, gölgeye, yapı insana hükmediyor sanki.
İnsana hükmeden bu mekan, aslında onun düşüncelerine yön veriyor. Nereye gideceğini, nasıl hissedeceğini, hatta bir anlığına durup düşüneceği yeri bile belirliyor. Belki de mimarinin en derin gücü, tam da bu görünmez yönlendirmede saklıdır.Mekan, insanın yalnızca içinde bulunduğu bir arka plan değildir; aynı zamanda düşüncelerini biçimlendiren sessiz ve güçlü bir aktördür. Işık-gölge oyunu, malzemenin dokusu, boşluğa kondurulan bir nokta… Hepsi davranışlarımızı ve ruh hâlimizi şekillendirmede birer etmen olur. Tabi sadece şekillenen mekanı deneyimleyen kişi değil aynı zamanda mekandır da. Bir döngü mevcuttur burada.İnsan mekanı kurar, sonra mekan insanı biçimlendirir.
Bir başka karede, aynı sessizliğin içinde bu kez hareket beliriyor. Merdivenlerden inen ve çıkan insanlar, ışığın ritmine karışıyor. Gölgeler yön değiştiriyor, çizgiler uzuyor, kısalıyor. Mekan artık sadece düşünceleri biçimlendiren değil, aynı zamanda hareketi yönlendiren bir organizma gibi davranıyor. Işıkla birlikte zaman akıyor; insan, mekanın sunduğu bu akışta kendi yerini bulmaya çalışıyor.